Een kort gedicht

De oude tovenaar leeft in duizend kleuren.

De oude tovenaar heeft het goed.

De oude tovenaar moet niet zeuren.

De oude tovenaar weet hoe ‘t moet.

-

Short story, in english.

- okay, first some information. I am not planning on posting many stories here, but since I use my other blog ( http://interstoryactive.wordpress.com ) for a long story, I cannot post short stories there, because it will get confusing. Also, this story is in english, just because I liked writing in english today. -

-

-

The girl stares outside. Outside is little fun to have for one above the age of thirteen. Snow is falling in dense packs, the wind is blowing cold and fierce. Outside is not the place to be. I can see it in her eyes. She is thinking of something, an other world perhaps. One where the sun is shining, and the most beautiful creatures show themselves whilst resting in the warmth of the sun. Maybe also she is thinking of the world above the clouds, where angels fly and hover, and where temperatures never drop below fifteen degrees celtigrade. The earthly winters are not made for mankind. Mankind wants spring. Every year, every autumn, people are hoping for snow. They want to have a white christmas, and the ability to make snowmen. Then, after the first snow has dissapeared, the troubles are gone and the cold is moving, then it is when the people are happy. But something is not. It wants revenge. It makes it snow again, and again. And the people get pissed, angry as some of them die. I can see it in her eyes. She has gotten revenge.

-

-

- This is a very very short story, written by me in my mathemathics class (sorry sir (A) ) I hope you like it, and if you do, please tell me so I know if I should continue :P -

-

- I have reread the story multiple times now, and have begun to dislike the bad grammar (it still was on purpose, but ah well…) for some reason I want to rewrite it. I will leave the first version online too, just to show you the differences. -

-

-

The girl is staring outside. There is not much to do outside for one above the age of thirteen. Snow is falling in dense packs, the wind is blowing cold and fierce. Outside is not the place to be. I can see it in her eyes. She is thinking of something, an other world perhaps. One where the sun is shining, and the most beautiful creatures show themselves whilst resting in the warmth of the sun. Maybe she is thinking of the world above the clouds, where angels fly and hover, and where temperatures never drop below fifteen degrees. The earthly winters are not made for mankind. Mankind wants spring. Every year, every autumn, people are hoping for snow. They want to have a white christmas, and the ability to make snowmen. Then, after the first snow has dissapeared, the troubles are gone and the cold is moving away, then it is when the people are happy. But something is not. It wants revenge. It makes the snow fall again, and again. And the people get angry as some of them die. I can see it in her eyes. She has gotten revenge.

Verhaaltjes schrijven

Ik wil een nieuwe blog oprichten. Ja, nu al. Deze loopt nog niet eens, en hij wil weer een nieuwe hoor. Niet per se, maar toch. Ik heb namelijk een heel mooi idee gekregen, wat in principe ook uitgevoerd kan worden in deze blog, maar toch prettiger zal werken als ik een nieuwe start.

Het idee? Ik wil gaan schrijven. “Dan doe je dat toch?” zul je misschien denken. Ik wil niet zomaar gaan schrijven, ik wil een verhaal schrijven, een lang, lang, lang verhaal. Met hulp van jullie. Ik wil namelijk iets gaan schrijven, en dan mag de lezer beslissen wat er verder moet gebeuren. Als ik meerdere reacties krijg zal ik zelf beslissen wat ik het leukst vind om in het verhaal toe te voegen. Mijn nieuwe blog zal nog wel gelinkt worden op deze, maar verder zal ik er niet veel meer mee doen. Misschien ooit een leuke referentie, om jullie lezers (haha, welke?) erheen te sleuren, of ooit een verhaaltje over het verhaal, om te laten weten hoe het ermee gaat.

Wat vinden jullie, leuk idee, of tijdsverspilling?

Edit: Nieuwe blog is aangemaakt. www.interstoryactive.wordpress.com is de link. Veel plezier met lezen en toevoegen aan het verhaal!

Verveling moordt. (in ‘t engels klinkt het beter, boredom kills)

Tja, ik verveel me.

En das niet leuk, want als dat wel zo was, zou ik me niet vervelen, maar me vermaken. Het probleem is niet zozeer dat ik niets te doen heb. Internet heeft talloze opties, de tv heeft altijd wel iets boeiends (wat wil je met dat ontelbaar aantal zenders) en ik heb ook nog een goed boek liggen. Eigenlijk heb ik nog heel veel goede boeken liggen, onze kast staat er vol mee. Veel daarvan heb ik wel eens gelezen, sommigen meerdere keren, een enkeling 3 of 4 keer. Maar ik bedoelde eigenlijk dat ik nog een goed boek heb liggen, waarin ik ook echt aan het lezen ben.

Welk boek, zullen sommigen zich afvragen (haha, sommigen, dat is net het aantal personen dat dit leest :P )

Op het moment lees ik “De da vinci code” van Dan Brown. Dat hoef ik eigenlijk niet te melden, dat het door Dan Brown geschreven is, want dat weet toch iedereen wel. Maar toch doe ik het. Waarom? Tja, who knows? Misschien vind ik wel dat dat erbij hoort, de schrijver even noemen. Misschien verwacht ik wel dat als ik het niet zeg, er toch mensen zijn die vragen, “is dat die van Dan Brown?” Of het een van deze redenen is, of een totaal andere, maakt eigenlijk niets uit. Ik lees het boek toch wel, en ik heb de auteur toch al bij naam genoemd. Hah, ik zal je hebben.

Maar ondertussen verveel ik me nog steeds. Ik heb geen zin om nu te lezen. Op MSN, Skype, Xfire en al die andere onzinnige programmaatjes is niemand die iets te vertellen heeft, en om eerlijk te zijn, heb ik dat ook niet echt. Om naar de tv te lopen heb ik geen zin, dat doe ik zometeen wel. Waarom zometeen wel? Omdat ik dan weet wat er komen gaat. Straks komt “Two and a half men”. Geweldige serie. Dat wil ik zien. Daarvoor wil ik wel opstaan, en naar beneden wandelen. Niet voor niks, om te gaan zappen en uiteindelijk nog niks te vinden wat me kan boeien. Dan schrijf ik liever een doelloos verhaal. Wat ondertussen erg lang begint te worden volgens mij, maar dat geeft niet, het gaat toch nergens over, en er is toch niemand die het leest.

Bah. Verveling. Het is alleen al een saai woord, “verveling”. Wist je, als je er een letter aan toevoegt, krijg je vervelling. Veel leuker woord, alleen de uitwerkingen ervan zijn minder. Verveling klinkt gewoon al vervelend. Het woord heeft zo’n saaie nasale klank, vind ik. Maar ach, het bestaat nu eenmaal, en het zal altijd blijven bestaan. Zeker in mijn wereld.

Ik ga maar eens afsluiten, hopend dat ik, wanneer ik morgen terugkom, meer hits heb.

Tot ziens, Au revoir.

Inspiratieloos, of inspiratielozing?

Ik zit nu op school, ik ben bezig met nederlands, maar wist niet precies waarmee ik verder moest werken. Klinkt misschien slecht, maar nu kan ik wel mooi even schrijven. Helaas heb ik nog maar acht minuutjes tot ik pauze heb, en daar wil ik volledig van genieten. Niet dat dat erg is, want ik weet toch niet waarover ik wil schrijven. Ik bedacht me dat ik als ik veel meer schrijf, ik misschien ook wel sneller ideetjes krijg voor nieuwe onderwerpen om over te schrijven. Achja, we zien wel, zoals een verre vriend van me ooit zei, time will tell. En ja, dat was een reactie op mijn eerste verhaal. Nog zeven minuten. Dit word pure tijddoding, waarin ik niet weet wat ik verder moet vertellen maar wel alle tijd wil benutten om zoveel mogelijk te schrijven.

Vandaag zijn ook de gemeenteraadsverkiezingen. Ik ben zeventien, dus ik mag nog niet stemmen en ben dus ook niet echt met de verkiezingen bezig. Wel vind ik het belangrijk wat de uitkomst is. Dit niet alleen omdat het te maken heeft met alles wat ik kan en wil doen (uitgaanstijden, meer jongerenruimte in het gemeentebeleid, zijn belangrijke punten in de gemeente) maar ook omdat de partijen heel verschillend zijn, en het dus veel scheelt voor mij. Ik woon in een klein dorpje, en sommige partijen willen veel voor deze dorpjes doen, maar sommigen werken liever aan de “hoofdstad”  van de gemeente. Dat is de reden dat ik graag meekrijg wat er gebeurt. Als een van de “dorpenpartijen” wint, zal dat betekenen dat het dorp waarin ik woon en leef mooier word, en dat het leven daar alleen nog maar prettiger zal worden. Mijn uitgaansleven (hoe klein dan ook) zal echter niet of nauwelijks veranderen. Als een van de andere partijen wint, zal ik langer uit kunnen gaan, zal er meer te doen zijn voor jongeren in de gemeente, maar zal het mooie dorpsleven weinig veranderen. Niet dat dat een heel groot punt is, aangezien het al best prettig is.

Achja, we zien wel, time will tell ;) over tijd gesproken, de irritant harde zoemer hier op school blaast net mijn trommelvliezen aan stukjes, dus ik ga lekker pauze houden.

School? Wat is dat?

Hey, goedemorgen allemaal (voor het geval er nog iemand bestaat die dit leest :P )

ik wilde iets gaan schrijven over het schoolsysteem hier. ik heb namelijk mijn schooldag vandaag afgesloten om 11 uur, weliswaar omdat er een lerares afwezig was, maar toch, als ze er wel was, was mijn dag om tien over twaalf afgelopen. voor mij is dat natuurlijk wel prettig, maar voor mijn hersenen en mijn educatie kan het nooit goed zijn, toch? ik bedoel, twee jaar geleden nog maar was er al dat gedoe over die 1040 uren norm. op mijn school werd ook gestaakt, door een aantal roekelozen die niet wisten waar ze het over hadden. ikzelf ben in de klas blijven zitten, heb met 10 anderen een natuurkundeles gevolgd waar ik de rest van het jaar nog plezier van heb gehad, en met de leraar een goed gesprek gevoerd over deze norm. ik vond het nogal onzinnig dat wij als leerling maar 1040 uren in het jaar moeten maken. dit klinkt natuurlijk wel heel erg leergierig, maar toch vind ik dat ik, als ik lesdagen heb van 3 lesuurtjes, dat betekent 150 minuten les, waarvan ook nog eens per les tien minuten wegvallen door gelul en het plaatsnemen, wat dus terugvalt op zon 120 minuten les op een dag, dat ik langer les wil hebben.

dit niet omdat ik nou zo graag naar school ga, o nee, dat niet. maar wel omdat ik dan meer aandacht zou kunnen besteden aan mijn vakken, en dus gewoon betere resultaten zou halen.

ik vind namelijk dat kwaliteit van opleidingen voor gaat aan het aantal uren wat je maakt. je kunt namelijk wel honderden uren les krijgen, maar nog steeds niks weten, of een paar uur uitgebreid les hebben en alles weten. hiervoor heb je wel leraren nodig, en die leraren moeten zelf ook wel iets weten en kunnen.

nu zal dat laatste nog niet zon heel groot probleem zijn, maar er zijn gewoon niet genoeg leraren!

Hello world!

Hallo!

Ik heb al een tijd(je) getwijfeld over of ik nu wel of niet een blog zou starten. Blijkbaar is het me dan toch gelukt mezelf over te halen, en nu kan ik je welkom heten! (jippie!) Ik weet niet precies waarover ik wil gaan praten, en daarom heb ik ook zo lang getwijfeld. Ik kan natuurlijk wel allemaal onzin gaan lullen, of juist altijd hele diepzinnige onderwerpen aansnijden, maar ik weet niet of ik dit wel zou volhouden. Ik bedoel maar, om iedere dag of week iets onzinnigs te lullen, is nogal lastig, maar ook heel vervelend, omdat je nooit verder komt met je blog, en wel steeds iets nieuws moet verzinnen. Om aan de andere kant iedere dag of week iets diepzinnigs aan te snijden, is ook erg lastig voor iemand van 17, aangezien je niet eens een diepgaand beeld, laat staan een oprecht beeld, kunt hebben over een aantal onderwerpen. Nu weet ik natuurlijk ook wel, dat het beeld van een 17-jarige net zo hard telt als het beeld van ieder ander, maar toch vind ik het apart en vooral heel lastig om steeds te blijven schrijven over diepgaande, moeilijk liggende onderwerpen.

Wel is het natuurlijk heel leuk om te doen ;)

Mijn tweede probleem was hoevaak ik zou uploaden. Eens per week, iedere dag, zomaar wanneer ik zin heb? Dit is me nog steeds niet helemaal duidelijk, maar ik heb besloten om maar eens te beginnen met een keer per week. Dit uit praktische overweging, aangezien ik dan wat langer de tijd heb om iets leuks en moois te verzinnen. (wel verwacht ik binnen vandaag of morgen toch weer wat online te zetten)

Ik ga dit verhaaltje nu maar eens afronden, en hopen dat het gelezen word.

Gijs

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.